ماهواره هاي هواشناسي/ قسمت دوم
... ادامه از قسمت اول
![]()
ابرهاي تحتاني بين ارتفاع 0.1 تا 2 كيلومتري بالاي سطح زمين مشاهده مي شوند. دو نوع اصلي آنها كومولوس ها و استراتوس ها هستند كه فرايند شكل گيري متفاوتي دارند.
يك ابر كومولوس زماني شكل مي گيرد كه هوا به وسيله خورشيد گرم شده و كمي سريع تر از هواي اطراف صعود مي كند. در يك سطح ويژه اين هوا سرد شده، بخار آب موجود در آن متراكم شده و تشكيل ابر را مي دهد. اين ابرها به صورت منفرد با حواشي شفاف و متراكم اند كه در جهت عمودي و به شكل تپه يا برج يا گنبد مشاهده مي شوند. قسمت فوقاني آنها شكل گل كلم دارد و مرز زيرين آنها مسطح و تيره رنگ است. اين ابرها داراي ضخامت عمودي متفاوت بوده و در بيشتر موارد منجر به ريزش هاي جوي نمي شوند. از آنجا كه گرم شدن سطح زمين در پيدايش ابرهاي كومولوس، نقش دارد، اين گونه ابرها روند دگرگوني شبانه روزي دارند و حداكثر رشد آنها در ساعات اوليه بعد از ظهر، روي خشكيها صورت مي گيرد و در آغاز شب از بين مي روند. در رشد اين ابرها تفاوت هاي محلي نيز دخالت دارند. ابرهاي ياد شده، بيشتر روي شنزارها، مزارع خشك و شهرها تشكيل مي شوند در حالي كه روي جنگل ها و درياها به دليل سردي نسبي سطح اين نواحي، پديد آمدن آنها ضعيف تر است. در تصوير مادون قرمز، ابرهاي كومولوس با شكل بسيار روشن تر ظاهر مي شوند چرا كه قله آنها دماي پايين تري دارند.
متن كامل را در ادامه مطلب پيگيري نمائيد.







